I am a Daughter of Captain

Заа 2 жил гарны дараа дахиад Монгол яваад ирсэн тухайгаа бичнэ ээ. 2024 онд гэр бүлээрээ цагаан сараар буюу өвөл явж байсан бол энэ удаа наадам буюу зун, бага хүүтэйгээ явж ирлээ. 8 жилийн дараа Монголынхоо зуныг үзлээ гэсэн үг. Шинэ хүүхдээ уулзаагүй хүмүүстэй нь уулзуулангаа, арван жилийн сургуулийнхаа төгсөлтийн 2О жилийн ойд очихоор явсан юм.  Явахаасаа өмнө хүү бид 2 хөхнөөсөө гарч авсан. Нэгт, орой заавал хөхөө хөхөж унтаад бас шөнө их сэрж хөхөөд намайг ядраагаад байсан, хоёрт, очоод хоногоор орхиж явах учир эртхэн мөөмгүй унтдаг болгоё гэж бодсон юм. Ганц удаа юм (vegemite - уг нь бөөн витамин л даа, гэхдээ онцгүй амттай ) түрхээд, баба гэж хэлээд дахиж хөхөө идээгүй хөөрхий минь. Гэхдээ шөнө унтаж чадахгүй эхэндээ жоохон хэцүү байсан. Байн байн сэрээд, аав бид 2 нь ээлжээр босч бүүвэйлж унтуулаад л, 3 дахь хоногоосоо ер нь дажгүй болоод ирдэг юм байна лээ. Гэхдээ одоо ч гэсэн шөнө хааяа хааяа сэрж бүүвэйлүүлдэг. Яагаад байдаг юм бүү мэд. Одоо мөөмөө харахаараа үнсээд л, ил...

 Өглөө хоёр томыгоо хичээлд нь бэлдэж явуулчихаад, өөрөө ажилдаа явах гээд бэлдэх үед хүү надтай зууралдаад байхаар би өөрийн эрхгүй бухимдаад эхэлдэг юм. Тэгмэгц ээж ирээд “алив хоёулаа тоглоё, юу идэх үү” гэх мэт хүүтэй яриад цааш нь дагуулаад явна. Би тайван цайгаа уугаад, өдрийн хоолоо бэлдэж дуусаад, ээжийг мөн цайгаа уугаад дуусахаар нь тэр хоёрыг үлдээгээд гараад явдаг юм.   Тэгээд хоолоо бэлдэж байхдаа ээжийнхээ тухай бодлоо. Би ээждээ (за үсрээд хааяа нөхөртөө) л ингэж даварч чадах байх. Өөр хүнтэй байсан бол өөрөө хөлсөө гоожуулаад аргалаад л гарна. Гэхдээ би их азтай юм аа. Гурван хүүгээ өсгөхөд гурвууланд нь ээж минь дэргэд байж надад тусалж байна. Хажууд нь төрвөл хажуудаа байлгаад л, хотод төрвөл хотод очоод л, гадаадад төрвөл бүр гадаадад ирээд л.   Ээж их удаан. Гал тогоонд эргэлдээд л байна. Нэг юм хийгээд л, дахин дахин арчаад л, хааяа харахаар гараас нь юм гарахгүй, үр дүнгүй байх шиг санагдана. Гэхдээ амарч суухгүй, бас залхуурахгүй. Сүүлийн ...

За ингээд амьдралын дахин нэг шинэ хуудас нээгдэж бидний Австралийн Брисбэн хот дахь шинэ амьдрал эхэллээ. Ийшээ нүүх болсныг сонсоод хүн бүрийн хамгийн их асуудаг асуулт бол "Яагаад Брисбэнрүү нүүж байгаа юм бэ?". Хүмүүс виз, ажил гэх мэт ямар нэг зайлшгүй том шалгаантай гэж боддог. Яг шууд хариулах том, чухал шалтгаан байхгүй. Бид 2 үе үе өөрсдөдөө чаалланж хийх дуртай юм уу, уйдаад байдаг юм уу бүү мэд. Ямартай ч нүүх хамгийн том шалтгаан нь "өөр хотод амьдарч үзэх" л байсан. Тэгээд хотуудыг хооронд нь харьцуулж, бодож байгаад Брисбэнийг сонгосон. Брисбэн бол Австралийн 3 том хотын нэг, нөгөө 2 нь мэдээж Сидней болон Мэлбурн. Канберра, ГолдКост гэх мэт хотууд байгаа ч эдгээр нь хөдөө орон нутаг гэсэн ангилалдаа ордог. Өөрсдөө шинэ соргог юманд дуртай, уйдах дургүй учраас том хотуудын нэг нь байвал зүгээр гэж бодсон. Мэдээж Австралид байгаа юм чинь далайгаас хэт холдвол уйтгартай, тиймээс Мэлбурн тийм ч аятайхан сонголт биш гэж үзсэн. За ер нь Брисбэнийг сонгоход ...

Цаг хугацаа гэж.. Бичвэр бүрээ л бараг өө тэдэн сар өнгөрчихсөн байна ш дээ гэж эхэлдэг боллоо. Маш олон үйл явдлууд ар араасаа болж өнгөрөөд, бичих завдал гаргаж чадахгүй байсаар шинэ онтойгоо золгожээ. Оны сүүлийн улирал хамгийн завгүй өнгөрдөг жишгээр маш завгүй л цаг хугацаа байлаа. 9-р сараас хойш болж өнгөрсөн үйл явдлуудыг товчхон дурдаж, өнгөрсөн оноо дүгнэхийг хичээе. 9 сарын сүүлээр найз маань ирж хэдэн өдрийг зугаатай, завгүй, гоё өнгөрөөсөөн. Онгоцны буудлаас хэлэхгүйгээр тосож уулзчихаад ажилдаа ирсэн. Дараа нь хоёулаа уулзаж орой хоол идээд, хэдэн пиво уунгаа сэтгэлээ онгойтол сайхан ярилцаж, дараа нь нөхрүүдтэйгээ хамт уулзаж оройн хоол идээд, казино орж тоглоод, манайд ирж хоносон. Маргааш нь өглөөний цай уучихаад Бонди бийч орж далайн усанд хамтдаа тоглож байгаад тэр хоёрыг найзынд нь хүргэж өгсөн. Тэгээд явах өдрийнх нь өглөө нөхөртэйгөө хамт очиж аваад онгоцны буудлаас гаргаж өгсөн дөө. 7 жил гарны дараа уулзаж байгаа гэхэд саяхан уулзаад салсан мэт дотно хэвээрээ го...

Одоо ч бүр хэдэн сардаа нэг тэмдэглэл бичсэн болдог боллоо. Гэхдээ эргээд уншихад зарим мартсан зүйлээ эргэж санаад гоё байдаг болохоор хол зайтай байсан ч хамаагүй бичсээр байна аа. За хаанаас нь эхлэх билээ. Ээж эсвэл ажил гэсэн үндсэн 2 рольтой, тэр хоёрынхоо талаар л бичнэ дээ.  Өнөөдөр нэг дэх өдөр. Оффис дээрээс ажиллаж байна. Одоо ер нь гэрт ажиллах шаардлага л гарахгүй бол байнга ийшээ ирдэг болсон. Ээж хүртэл ажилруугаа яв аа, очиж ажилла гээд байдаг. Хүү том болоод ээжийгээ өрөөндөө сууж байгааг мэдээд надруу гүйгээд байдаг болсон. Би ч ажилдаа анхаарч чадахгүй хоёрдоод тухгүй болчихдог. Өглөө 2 хүүгийн хоол унд бэлдээд, хичээлд нь явуулчихаад, араас нь өөрийгөө бэлдээд, цайгаа уучихаад, хүүгээ хөхүүлээд, ажилдаа гарна. Тэгсээр байтал 11 цагтай уралдаж л ажилдаа ирнэ. Орой ихэвчлэн 5 гээд хийх юм их байвал 6 хүртэл суугаад явчихдаг. Гэртээ очоод өрөөрүүгээ нуугдаж ороод хөхөө саана. Тэгээд хүүтэйгээ эрхлэлдэж эхэлнэ дээ.  Хүү одоо ээжийгээ хараад хар хурдаараа мөлхөө...

7 дугаар сарын арван найман, 7 хоногийн сүүлийн ажлын өдөр буюу Баасан гариг, Австрали улс, Сидней хот, 400 Жорж стрийт, Телстра группын төв оффисын 8 давхарын 88-р ширээнээс тэмдэглэл хөтөлсүү 😅 Жоохон далжигар хөдөлсөн байна, уучлаарай. Ажлын сүүлийн өдөр болохоор хүн багатай, ажил багатай. Гэнэт ойрд бичээгүй тэмдэглэлээ бичмээр санагдаад... Хүүхдийн сургуулийн амралт болсон учраас оффис дээрээс ажиллаж байгаа юм аа. Хүүхдүүдээ тэгээд яасан бэ гэж үү? Ачтай буянтай ижий минь ирсэн учраас амар тайван энд суух боломж олдож байна даа. Аль насны буян болоод гурвын гурван хүүг минь асарч, намайг ажил хийх боломжоор үргэлж хангадаг ийм буянтай ээжийн охин болж төрсөн юм бол доо. Анх ээжийнхээ хажууд очиж төрнө гээд Эрдэнэт явж байсан. Дараа нь хотод төрөхөд ээж минь ирээд намайг ажилд ороход хүүг минь харж байгаад Эрдэнэтрүү аваад явсан. Одоо 3 дахь удаагаа бүр Австралид ирээд хүүг минь хараад сууж байх гэж. Аваад явчихъя гээд л, бид 2 үгүй гэж гүрийгээд л байцгааж байна даа. Хүүхдүүдээс...