I am a Daughter of Captain

Төрөөд удаагүй байхдаа бичнэ дээ гэж бодож байснаа таг мартаж орхиж. Би гэдэг хүн 2 дахь хүүгийнхээ ээж болоод сар гаруй хугацааг үджээ. Догдлон хүлээлгэж байсан үр минь хэдийнээ сар хүрээд унгас алдаад унтаж байна даа дэргэд минь. Ээж хүү 2 эсэн энх амаржсаан. Анхны төрөлтийг бодвол 2 дахь нь илүү туршлагатай байдаг юм байна. Харьцангуй асуудал багатай байгаа шүү. Төрөхийн өмнөхөн л том хүү минь ээждээ нялх санагддаг байсан чинь одоо хэзээний нэг том залуу харагдаад байдаг болсон. Сахилгагүй нь хэтрээд, үймүүлээд, дүүгээ сэрээж, үгэнд орохгүй болохоороо загнуулж зэмлүүлэх нь ихэссэн. Уг нь гуравхан настай нялх юм шүү дээ миний үр чинь. Агаа нь гээд дүүгээ үнсэх нь хөөрхөн гэж. Хүүтэй хүн алздаггүй юм гэсэн. Ээж аав хоёрыгоо өргөөд л аваад явчих 2 ханхар эрийн ээж болсон доо. Ээж минь хүүг маань сар гаран болтол нь хамт байж байгаад гэрлүүгээ явсан. Эх хүн гэж... Ээждээ дэндүү их талархаж байгаа ч илэрхийлж чадахгүй юм даа охин нь. Та минь байгаагүй бол би чинь яахсан билээ. Өөрөө өсг...

2016 оны 10 сарын 10. Шөнийн 00 цаг өнгөрч байна. Би гэдэг хүн үнэгний нүд залгичихсан юм шиг орондоо хөрвөөгөөд хэвтэж байна. Ингэхэд үнэгний нүд үнэнгээсээ залгиад унтахаа байж үзсэн хүн байдаг юм байхдаа. Яагаад ингэж ярьдаг юм бол. Заа тэр яахав. Хөөрхөн үртэйгээ уулзахыг тэсэн ядан хүлээсэн ээж эмнэлгийн орон дээр догдлон хэвтнэ. Үр минь гэдсэнд тонгочсоор. Ургийн зүрхний цохилт муу гэж оношлогдоод эмнэлэгт хэвтээд 4 хонох гэж байна. Гэхдээ хэвтснээс хойш миний хүүгийн зүрхний цохилт хэв хэвийн байгаа болохоор айлтгүйлдээ. Ээж хүү 2 эмнэлэгт идэж хэвтээд сайхан л байна. Жоохон байхад эмнэлэгт хэвтэхийг хүсдэг байж билээ. Хүмүүс гоё гоё юмтай эргээл. Тэрнээс нь идхийнсан гэж бодогдоол. Эмчилгээний тухай боддоггүй байж л дээ. Гэхдээ л жоохон том болсон хойно ч гэсэн хүсэл биелээд байгаамуу идэж өгч байна өө. Эмчилгээ ч бараг байхгүй болохоор зовлон ч бага. Ямар сайндаа өнөөдөр эмнэлгээсээ оргож гараад банк орж ажлаа амжуулаад, гэртээ харьж тайлангаа хийж явуулаад, толгойгоо угаагаад...

Ер нь эмэгтэйчүүд бид жирэмсэн болов уу үгүй юу, ялангуяа төрөх дөхөөд декрит авахаар хамаг сайхан, хөгжилтэй зүйлсээс хойш сууж, гарч орохоо ч багасгаж, сүүлдээ найз нөхөдгүй болж, стресст орж, гэрийн мухарт шигдэх болдог шүү дээ. Нэгэнт төрөөд нэг хэсэгтээ сайхан үрээ хараад хамаг юмнаас хойш суух болдог болохоор төрөхөөс өмнө яагаад хөгжилтэй бас үр бүтээлтэй байж болохгүй гэж. Нэтээс жирэмсэн үедээ хийж болох зүйлсийн талаар хайтал ерөөсөө олигтой юм гарч ирсэнгүй. Хийж болохгүй зүйлсийн жагсаалт, идэж болох, болохгүй хоолны жагсаалт хамгийн их байдаг юм байна. Тэгээд би нь өөрийн багахан туршлагаараа бяцхан зөвлөгөө бичихээр шийдлээ. Эрүүл мэндэд хэрхэн нөлөөлөх талаас нь тийм айхтар сайн мэдэхгүй болохоор тэр тал дээр өөртөө анхаарал тавиарай.  1. Тэмдэглэл хөтлөх Бяцхан үрээ хэвлийдээ тээж буйгаа мэдсэн тэр өдрөөс энэ тэмдэглэлийг эхлүүлээрэй. Зүгээр нэг сурагч дэвтэр ч байсан болно. Гол нь тэр дэвтрийг чи үрээ тээж байх үеийн аз жаргал, догдлол, гуниг, үйл явдлууд ...

Юу бичихээ мэдэхгүй мөртлөө л ямар нэгэн юм бичмээр санагдаад утсаа тэврээд хэвтчихлээ. Жоохон юм бичиж санаагаа амраачихаад унтнаа. Өглөө босож хичээлээ хийх хэрэгтэй. Би чинь оюутан хүн шүү дээ. Жоохон хөгшин оюутан байж магадгүй. Удахгүй 2 дахь үрээ хүлээн авахаар бэлтгэж байгаа ч хичээлээ хийгээд оюутан л байгаад баймаар байх юм. Гадагшаа явж сургуульд сурна гэсэн хүсэлтэйгээ хичнээн ч удав даа. Зарим хүмүүсийн хувьд зүгээр л хүссэн л бол хийчих юм байхад миний хувьд мөрөөдөл мэт зүйл байгаад өөртөө гутрах юм. Залуу сайхан нас минь урсаж, сурахаас илүү хийж бүтээх нас минь ирж байх шиг санагдаж байна. Гэхдээ л сурмаар бас дахин сурмаар байна. Чанартай сурч, мэдлэг хуримтлуулж, ертөнцийг илүү танин мэдэж, хамгийн гол нь туйлын хүсэл, мөрөөдлөө олж, түүндээ хүрэхийн тулд үхтлээ тэмцмээр байна. Өдий наслаж, 2 хүүхдийн ээж болж байгаа байж одоо хүртэл зорилгоо мэдэхгүй, олохгүй байгаа нь үнэхээр харамсалтай. Өдөр тутмын асуудалдаа санаа зовж, өдийг хүртэл мөрөөдөлдөө хүрэх алхам хийх ...

Зиаа тэгэхээр энэ удаагийн аялалаа бид Бүгд найрамдах солонгос улсаар үргэлжлүүлж байна... :-) Википедиагаас авсан мэдээллээр Бүгд Найрамдах Солонгос Улс маань Солонгосын хойгийн өмнөд хагаст орших Дорнод Азийн улс юм. Хойд талаараа Умард Солонгостой хиллэдэг ба баруун зүгт Шар тэнгисийн цаана Хятад, зүүн зүгт Япон тэнгисийн цаана Япон улсууд ойр байрладаг. Өмнөд Солонгосын хамгийн том хот нь нийслэл Сөүл хот юм. Энэ улс нь эх газрын болон халуун орны чийглэг уур амьсгалтай, дийлэнхдээ уулархаг тогтоцтой 99,392 ам дөрвөлжин километр, бараг 50 сая хүнтэй ажээ. Би бээр эдийн засгийн гайхамшигт өсөлтөөрөө Азийн дөрвөн барын нэг хэмээн нэрлэгдсэн энэхүү улсад зорчих боломжийг өдгөөгөөс 4 сар хагасын өмнө олсон юм. Ажлын газраас маань Герман, Солонгос, Монгол гурван улсын хамтарсан төслийн хүрээнд 4 хүнийг Солонгосын Ханбатын их сургууль дээр ажиллах томилолт олгосноор 2 эгч, нэг настай эрэгтэй багшийн хамтаар Гуулин улсыг зорилоо. 

Сүүлийн үед ухаалаг утасны хэрэглээг багасгахаар шийдээд нөхөртөө утсаа подарклаад өөрөө Нокиатай найзлав. Давгүй шүү. Гэрт хаа ч явсан утсаа маажаастай байсан хүнд зав гараад ирдэг юм байна. Хүү маань байнга хүүхэлдэйн кинон дээр тавих тушаал буулгадаг тул зурагт ч тэр болгон үзээд байдаггүй болсон. Завтай болхоороо миний хамгийн түрүүнд хийдэг зүйл бол ном унших. Унаган багын минь хэзээ ч хуучрахгүй, хугарахгүй, нугарахгүй, урвахгүй ганц хобби минь юм шүү дээ. Ажил амьдрал, нөхөр хүүхэд, хичээл ном дээрээс нь сошиал ертөнц гэсээр би чинь номноосоо нилээд хөндийрч байж. Харин сүүлийн үед найз нөхдөөс бэлэг сэлт болгон ирсэн хэдэн номоо хагаслаж байна даа. Ном уншихыг уйтгартай гэж боддог хүмүүсийг би гайхдаг юм.  Бид энэ ертөнцөд нэг л амьдралаар, нэг л дүрээр амьдардаг. Харин номон дотор түмэн янзын амьдрал, түмэн янзын дүрээр амьдарч, амьдраад олж чадаагүй ухаарал туршлагыг олж, хэзээ ч мэдрэх боломжгүй тэр мэдрэмжүүдийг магадгүй номноос авах боломжтой. Ном бол ертөнцийг хара...

Цонхны тавцан тог тог хийн дуугарах чимээгээр сэрж цонхоо нээн харвал анхны бороо орж байна. Алгаа тосон хэсэг зогсоод, даарсандаа цонхоо хааж орондоо орлоо. Нөхөр, хүү хоёр сэрчихсэн намайг гайхан харж байна. Бороо орж байна, унтацгаа гэж хэлчихээд анхны бороог алдалгүй олж мэдсэндээ дотроо баярлалаа. Би бороонд дуртай. Бороо ороход бий болдог тэр нэг бүүдгэр байдалд яагаад ч юм би дурладаг. Гадаа бороо орж хүйтрэхэд миний дотор нэг л дулаахан болчихдог ч юм шиг. Цонхоор харан элдвийг эргэцүүлж, өөрийн дотоод хүнтэйгээ ярилцах боломж бий болчих шиг санагдна. Эсвэл цонхны цаадах бороонд гарч, юу ч бодолгүйгээр шалба норж, бүх зүйлээ урсгамаар болно. Ингээд борооны улирал ирчихлээ. Бороо минь чи ахиухан ороод өгөөрэй. Боломж бүрийг алдалгүй асгараарай. Би ч бас чамайг алдахгүйг хичээнэ.  

2016 оны анхны бичлэг. Хөөрхий блогоо бүр тоохоон байжээ. Амьдрал буцлаж, зовлон, жаргал ээлжилсээр. Байнга хөтлөж сураагүй хүн жаргалынхаа тухай бичихээр төлөвлөж байтал зовлонтой болж, зовж буй талаараа бичих гэж бодсоор байтал жаргал ирж, дунд нь толгой эргэж явсаар өдийг хүржээ. Тэгээд жаргалын ч тухай, бас зовлонгийн ч тухай бичихээргүйгээр шийдлээ. /Гарын алга загатнаад байна, гоё юм авахнээ/ Өнөөдөр хаврын нэгэн бүрхэг өдөр байна. Албан тасалгааны цонхоор амьдрал урсаж л харагдна. Шинэхэн навчис ургахыг тэсэн ядан хүлээж буй нүцгэн саарал модод, юу юугүй бороошихнуу гэлтэй бүрсгэр саарал тэнгэр, тал нь шахам приус харагдах замын түгжрэл, баригдаж дуусаагүй саарал барилга, бараан голдуу өнгийн хувцастай хүмүүс нааш цааш алхах. Ерөнхийдөө тийм саарал дүр зураг. Гэхдээ байнашдээ, саарал гэхээр тийм гундуу санагдаж байна уу. Саарал өнгө бол яааг алтан дундаж.  Хар, цагаан 2 өнгийн тэг гол нь саарал. Магадгүй цагаан саарал, эсвэл хар саарал ч байж болно. Амьдрал тас хар, эсвэл ц...