I am a Daughter of Captain

Уг нь би их завгүй байгаа. Гэхдээ бичихгүй бол дараа нь яг энэ мэдрэмжээ мартчих юм шиг санагдаад байна. Хичээл ороод 2 дахь долоо хоног дууслаа. Долоо хоногийн 4 өдөр, 4 өөр хичээл ээлжлээд, тус бүр 3 цаг ордог. Оройгоор ордог бөгөөд яг тэр үед нь миний нойр зэрлэг ихээр хүрдэг байгаа. Тэгээд ойлгосон ойлгоогүй хоёрын завсар хичээл дуусдаг байгаа. Дуусангуут нь яадаг вэ гэхээр лекцийн слайдыг татаж аваад хэрэгтэй юмсаа тэмдэглэдэг байгаа, уг нь лекц бүтэн рекорд хийгддэг боловч бүтэн 2-3 цагийн хичээл дахиад үзвэл дахиад унтах нигууртай. Ковид гайхлаас болоод хүүхдүүд сургуульд явахгүй, хичээлээ гэртээ хийх хэрэгтэй болдог, бас өдөр хоол цай бэлдэх гэх мэт ээж, эхнэрийн ажлаа хийдэг болохоор тухтай төлвөрч сууж чаддаггүй тул бүгдийг унтсаны дараа шөнийн цагаар суудаг. Тэгээд шөнө унтахаараа өглөө биш өдөр босдог. Миний амьдралын хэмнэл нэг тиймэрхүү болсон. Ажил хийхгүй, гэхдээ сүүлийн 2 вийкэндээр ганц ганц өдөр ажиллаж байна. Гол нь ковидоос болоод ажилгүй болсон хүмүүст улс долоо х...

Хичээл эхлэсний 3 дахь хоногийн мэнд ээ!  Тэгэхээр ингэсэн. 6 сарын 27-нд анх сургуульдаа тэнцсэн хариугаа хүлээж авсан юм байна шүү дээ. Нээрэн цаг хугацаа ёстой хурдан өнгөрчээ. За тэгээд хариугаа нөхөр болон хүүхдүүдтэйгээ хамт машинд явж байгаад сонссон юм. Хоёулаа еээс мээс гээд гар хуруугаа цохилцоод баярлаж байснаа, удалгүй төлбөрийн асуудал, виз солиулах энээ тэрээ гээд амьдралруугаа оров оо. Одоо дараагийн цалин авчихвал яг төлбөрт хүрнэ, юу ч гэсэн эхлээд төлбөрөө хийчих гэсэн. "Номхон далайн мөсийг долоох шахам олсон" (хаха далай мөстлөө тэ) хэдэн цаасаа шавкаад жоохон горойсгээд төлбөрөө төлөөдөхөв. Тэгээд хичээл эхлэхээс өмнө сарын зай байна, тэр хугацаанд нь академик англи хэлний курсэд сураад хичээл яаж явагддаг, их сургуулийн эссэ, тайлан яаж бичдэг талаар мэддэг болъё гэж шийдээд 4 долоо хоногийн курс авлаа. Тэр нь бас болоогүй 1000 доллар. Тэрнийхээ мөнгийг хүнээс зээлчихэв. Энд ирснээс хойш иймэрхүү чухал зүйлдээ зориулах мөнгөгүй хүнээс мөнгө зээлсэн анхны...

Би ер нь үргэлж л юм бичих сонирхолтой байдаг боловч тийм тууштай хүн биш юм шиг байгаа юм. Тэгээд ингэж бодлоо, сургуульд анх тэнцэхээс эхлээд төгсөх хүртэл өөрийн туулж байгаа зүйлс болон сэтгэл зүйн байдлаа бичиж үлдээе гэж. Хэн нэгэнд хэрэг болох ч юм билүү, эсвэл эргээд надад өөрт минь өөрөө өөрийгөө таних аялал болох ч юм билүү.  Оюутан байх үеэсээ л гадаадад сурах талаар хүсэж мөрөөддөг байв. Харин 10-н жилд байхдаа яг юу бодож байсныг чөтгөр бүү мэд. МУИС л хамгийн том газар шиг санагдаж байсан байх. Улаанбаатарлуу зорин очиж, МУИС-ийг бас "хот"-ыг харчихаад энэ л газар гоё юм шиг санагдаж байсан. Тэгээд л тэр газартаа очсон (2006). Хүний хүсэж мөрөөдөж чадах цар хүрээ үзсэн харсан газраараа л хэмжигддэг байх. Тиймээс л хүмүүс юм үзэж, нүд тайлж, сэтгэхүйгээ тэлнэ гэж ярьдаг биз. Үнэндээ арван жилд байхад би Интернэт хэрэглэж мэдэхгүй, сайндаа л yahoo messenger, mongolie de chat ашигладаг байв. Hi5 гэдгийг их сургуульд байхдаа л анх ашиглаж байв ш дээ.  Нийслэл хотыг...

Хааяа хааяа гэнэт юм бичмээр болоход цаг зав гарахгүй, бодож явсаар ирээд суухаар яг хаанаас эхлэж юу бичихээ мэдэхээ больсон байх юм. Би сэтгэл зүйч, сэтгэл судлаач хүмүүсийг нийгэмд хэрэгтэй, хүмүүст тустай гэж боддог боловч яагаад ч юм надад хэрэг болно гэж боддоггүй байсан юм. Гэтэл сүүлийн үед, ялангуяа сургуульд элссэнээс хойш үргэлж л ямар нэгэн зүйлд санаа зовж, сэтгэл санаа цаанаа нэг тайван биш, юу ч болсон өөртөө нэг л сэтгэл хангалуун байж чадахгүй, өөрийгөө голж байгаагаа улам ихээр анзаарах боллоо. Нэгэнт хийсэн сонголтынхоо хойноос эргэлзэх, эргэлзэх гэхээсээ илүү чадах болов уу гэсэн айдас, чадахгүй бол гэж бодоод өөрийгөө голох мэдрэмж, тэрийгээ үг болгож гаргаад гомдоллож гоншигонох, өөрийгөө хямрааж улам хүчгүй болгох...