Posts

Showing posts from November, 2012

Хүсэл

Би яаамаар байна гээч? Гадаад явмаар байна. Инээдтэй байна уу, тэгээд яваач гэж үү? Болохгүй байна аа. Явж чадахгүй байна. Явах ямар ч нүх сүв, шалтаг шалтгаан, боломж бололцоо байхгүй байна ш дээ. Явахыг хүсэж байгаа маань л явах шалтгаан байж болох юм. Гэтэл чадахгүй байна л даа. Хүмүүс хүссэн үедээ явж, сурч, зугаалж, ажиллаж, аялаж, амьдарч байхад би явахыг мөрөөдөж байна. Өрөвдөлтэй байгаа биз? Явмаар байгаа ч явж чадахгүй байна гэдэг ганцхан миний л муугийнх байх тийм үү? Би бусдаас тэнэг, бусдаас боловсрол муутай, бусдаас азгүй болохоор... Заза ингээд юм л бол өөрийгөө доош нь хийх гээд байдаг юм. Зүгээр л явмаар л байна, аялсан ч болж байна, сурсан ч болж байна. Амьдарч олон жил бол болохгүй ээ. Зүгээр богино болон дунд хугацаагаар. Тэгээд л үзэхийг хүссэн үзэсгэлэнтэй газруудаараа аялаж зургаа татуулаад, сонсоогүй хэзээ ч мэддэггүй байсан зүйлүүдээ үзэж амаа ангайлгаал, романтик газруудаар зугаалж догдлоол, идэж үзээгүй зүйлүүдээ идэж шүлсээ гоожуулаал, дэлхийн хөгжилтэй боди...

Амьдрал чиний төлөө...

Удаан уулзаагүй блог минь сайн байна уу. Байж байж орж ирэхээрээ ингэж нэг мэндэлдэг юм. Блогоо ч бичихээ байж өөртөө цаг бага гаргадаг болоод байгаа юмуудаа. Сүүлийн үед миний амьдрал орвонгоороо өөрчлөгдөж байна. Тийм болохоор өөр бусад зүйлсдээ анхаараад блогтоо ч орж амжихгүй л яваад байж. Мастераа хамгаалснаас хойш олигтой сурсан, хийж гийгүүлсэн ажилгүй л байна. Зуны амралт, нүүдэл суудал, залгаад ажилдаа орсон боловч залхуураад л урсгалаа даган хөвж явна даа. Гэвч хувийн амьдралд нилээд их өөрчлөлт гарсан. Тэр бүхнийг одоо энд тоочоод яахав. Ямартай ч амьдрал хэмээх их далайн зах зухаас нь амталж л явна. Энэ дөнгөж эхлэл нь гэж бодохоор зүрх үхэх шиг, ба зориг ч орох шиг. Гэхдээ өнгөрсөн амьдралдаа харамсахгүйн тулд, хийсэн сонголтондоо бардам үлдэхийн тулд, одоо байгаа зүйлдээ сэтгэл хангалуун байхын тулд, ирээдүйдээ итгэлтэй алхахын тулд бүх зүрх сэтгэлээ зориулан, бүх чадлаараа зүтгэн хөлгүй их амьдралыг аз жаргалтайгаар даван дуулах болно. Түүнтэйгээ хамт...
Цаг хугацаа с этгэлийн шархыг  эдгээдэг... Гэхдээ соривыг арилгадаггүй!