Зүгээр л жаахан халчихлаа ...
Амьдрал “тааварлагдагдашгүй” зүйлсээр дүүрэн шүү дээ. Нэг л өдөр хаалган завсар хуруугаа хавчуулж хугалаад хүсээд байсан амралтаа аваад гэртээ тухтай нь аргагүй кофе уунгаа бүтэн 7 сарын дараа бичвэр бичээд суух юм гэж хэн саналаа хохо. Хуруугаа хугалчаад бараг баярлаад байгаамуу хаашаа юм. За яахав ээ, 2 жил хагас тасралтгүй л ажиллаашдээ. Засгаас өгсөн үнэгүй байртай, сэргэлэнтэж олсон үнэгүй зогсоолтой байгаа дээрээ жаахан амраад авъя л даа энэ чинь одоо. Гэхдээ ямар ч төлөвлөгөө гаргалгүй гэнэт амарцан чинь амралтаа зөв зохистой зарцуулж чадахгүй жаахан паниктаж байх жишээний. Ямар сайндаа орой салхилахаар гараад үсээ юу ч үгүй тайруулаад, дээр нь коршонкон малгай аваад тавичихав дээ. 30 гарчихаад стилээ олоогүй мунгинаж яваагийнх юм болуу даа. За тэр ч яахав, зун цаг ирж байхад цаад годгор үс, коршонк 2 чинь харин ч аятайхан санаа байж мэднэ шүү. Аялал зугаалгын цаг шүү дээ, корона дурак байгаагүй бол ёстой сайхан дэмий тэнэж байхгүй юу. Гэлээ ч гандан буурахгүй ээ, явна даа. Хөл ...